W tym dokumencie zawarte zostały podstawowe informacje na temat systemu Novell Netware.
Nowe serwery Instytutu oraz całego Uniwersytetu, pracujące pod kontrolą systemu NetWare, współdzielą między sobą wspólną, rozdystrybuowaną bazę danych zawierającą informację o użytkownikach i wszelkiego rodzaju innych obiektach w strukturze sieci (np. aplikacje, zasoby dyskowe, licencje, drukarki, stacje robocze itd.). Baza ta nazywa się Novell Directory Services (NDS) i zastąpiła starą strukturę tzw. bindery występującą w Netware wersji 2.x i 3.x (np. serwer CASTOR).
NDS jest bazą rozdystrybuowaną pomiędzy różne serwery - wyłączenie części z nich nie powoduje załamania systemu, baza danych NDS nadal istnieje na innych serwerach, użytkownicy w dalszym ciągu mogą się logować do sieci, tylko usługi udostępniane przez wyłączone (niedostępne) serwery są zablokowane.
W starym systemie (bindery) użytkownik posiadał konto na konkretnym serwerze (np. CASTOR) i od niego otrzymywał usługi takie jak np. poczta elektroniczna, zarządzanie drukarkami czy miejsce na dysku serwera. W nowym systemie po utworzeniu w bazie NDS obiektu zawierającego informacje o użytkowniku jest on znany i rozpoznawany przez wszystkie serwery w sieci współdzielące bazę NDS. W nowym systemie konta użytkowników są bowiem obiektami w jednej, wspólnej bazie danych. Stary sposób logowania (np. do serwera CASTOR) polegał na zalogowaniu użytkownika do konkretnego SERWERA, nowy polega zaś na zalogowaniu do BAZY DANYCH jaką jest NDS. Hasło użytkownika nie jest więc hasłem do żadnego konkretnego serwera czy zasobu, lecz autoryzuje ono użytkownika w bazie danych.
Konto użytkownika w NDS to nie tylko imię i nazwisko użytkownika, jego hasło i nazwa, ale zawiera ono pełną informację na temat jego uprawnień w stosunku do innych obiektów w NDS (np. do uruchamiania wybranego programu, do korzystania z jakiejś licencji, do użycia zasobu dyskowego jakiegoś serwera, do modyfikacji innych obiektów w bazie NDS itd.).
W celu usprawnienia i ułatwienia administracji siecią i zasobami baza NDS ma strukturę hierarchiczną: obiekty bazy NDS mogą być grupowane w uporządkowane jednostki organizacyjne (konternery, podkontenery), które mogą następnie bardzo łatwo otrzymać wspólne prawa czy zasoby. Struktura pogrupowanej bazy NDS przypomina drzewo i zbliżona jest do struktury katalogów na dysku twardym komputera. Poniższy rysunek przedstawia wycinek struktury bazy danych NDS UJ.
Aby podać lokalizację obiektu w bazie danych NDS
konieczne jest podanie nie tylko jego nazwy ale i nazw
kontenerów, w których obiekt się znajduje (tzw. kontekst nazwy ).
Proszę porównać:
W przypadku pracowników IF UJ kontekst nazwy składają się ze skrótu pochodzącego od nazwy zakładu oraz końcówki if.uj. Np.: zdfk.if.uj, zfo.if.uj, znb.if.uj itd.
Podanie prawidłowego kontekstu nazwy koniczne jest dla prawidłowej autoryzacji użytkownika w bazie NDS. W bazie danych NDS mogą bowiem istnieć obiekty o tej samej nazwie, ale różniące się kontekstem (np. dwóch studentów nazywa się Kowalski, obaj mogą mieć konto o nazwie "kowalski" jeśli nie są na tym samym roku, bo wtedy kontekst jednego to np. Fizyka1.Student.if.uj a drugiego np. Fizyka4.Student.if.uj).
Po udanym zalogowaniu do bazy NDS
na pulicie
pojawia się
dodatkowa ikona o
nazwie Application Explorer,
służącego do uruchamiania i instalacji uprzednio specjalnie
przygotowanych
aplikacji.
Po otwarciu ikony (kliknieciu na nia) pojawia się okienko pozwalające na
przeglądanie dostępnych do dla danego użytkownika aplikacji.
Przykładowy wygląd takiego okienka przedstawiają następne
obrazki:
