Wielce Szanowny Panie Profesorze Strzałkowski, 
Wielce Szanowny Panie Profesorze Jarczyk,

Jesteśmy jakby na podwójnym weselu, dwa radosne wydarzenia naraz, z których każde winno być osobno uhonorowane.

A jednak dzięki Panów pracy, za którą dzisiaj zostaniecie wyróżnieni, jesteście Panowie ze sobą blisko związani. Dowodzą tego wspólni Panów goście będący współtowarzyszami pracy. Wszystkim jest wiadomo, iż zaczęliście Panowie współpracę międzynarodową w czasach, gdy granice były jeszcze granicami w pełni dzielącymi.

Obaj Panowie należą do pokolenia, które bezpośrednio przeżyło i przecierpiało okropności wojny światowej, okupację kraju i pracę przymusową. Obaj uosabiacie jednak to wielkie “mimo wszystko”, nowy początek kontaktów i w końcu współpracy z Niemcami.

Już w latach 70tych obaj Panowie szukaliście kontaktów naukowych z niemieckimi centrami badawczymi fizyki jądrowej, znaleźliście je, rozwijaliście i pogłębialiście. Wszystko zaczęło się od współpracy z Instytutem Fizyki Jądrowej Uniwersytetu Monachijskiego; na Uniwersytecie Ruhry w Bochum badano reakcje cząstek elementarnych i zajmowano się zastosowaniem niektórych rozwiązań w medycynie, w końcu nawiązano kooperację z Wydziałem Medycznym Uniwersytetu w Műnster i Centrum Badawczym w Karlsruhe.

Obaj Panowie, Panie Profesorze Strzałkowski i Panie Profesorze Jarczyk, zaangażowaliście się przed ponad 20 laty na rzecz żywej współpracy między Instytutem Fizyki Uniwersytetu Jagiellońskiego a Instytutem Fizyki Jądrowej Centrum Badawczego Jűlich. W związku z budową  wielkiego akceleratora COSY w Jűlich doszło przed ponad 10 laty z Panów inicjatywy do aktualizacji wspólnego programu badawczego. Dzięki inwestycjom w Jűlich oraz Krakowie wspólne badania rozwinęły się nie tylko pod względem ilościowym, ale także jakościowym. Tu należy podkreślić znane na całym świecie wspaniałe doświadczenie krakowskich współpracowników Panów w planowaniu i konstrukcji bardzo czułych komór drutowych o dużej wydajności. Dzięki powstałemu w Krakowie wyposażeniu osiągnięto znaczne wyniki w badaniach nad cząstkami elementarnymi, prowadzonych w akceleratorze COSY.

Podczas wspólnego kolokwium we wrześniu 1999 wyniki te zostały w Krakowie opracowane naukowo. Pan profesor Treusch, którego witam wśród nas jako Przewodniczącego Zarządu Centrum Badawczego Jűlich, jest zawodowo bardziej niż ja predestynowany do tego, aby mówić o sukcesach naukowych.

Pan, Panie Profesorze Oelert, otrzymał w roku 1999 z rąk Jego Magnificencji Rektora Ziejki medal Merentibus Uniwersytetu Jagiellońskiego za Pański wkład w tę współpracę. Za Pańskim pozwoleniem zacytuję fragment Pańskiej przemowy z okazji dwudziestolecia współpracy, wygłoszonej 23.09.1999:

“Wszystko, co razem stworzyliśmy, opierało się i opiera na bazie naukowej, żyje i spełnia się w fizyce, którą uprawiamy i będziemy uprawiać z całym oddaniem się jej ponadnarodowości.”

Dalej powiedział Pan, szanowny Panie Profesorze Oelert,

“Ten przywilej wyróżnia nas, jednakże wymaga od nas jego uzasadnienia i obdarza nas szczególną odpowiedzialnością.”

Tę szczególną odpowiedzialność widzieliście Panowie wraz z waszymi partnerami w Krakowie i Jűlich przede wszystkim wobec młodej generacji fizyków, naukowego narybku. Dzięki nieskomplikowanej, ale wielce skutecznej procedurze, umożliwiliście Panowie doktoryzowanie się wielu pokoleń młodych fizyków: niezależnie od tego, czy praca doktorska powstawała w Niemczech czy w Polsce, pod kierunkiem niemieckiego czy polskiego promotora, w każdym przypadku mogła być doprowadzona do naukowego końca w Krakowie lub na uniwersytecie w Niemczech i z udziałem danego promotora. Wzajemne uznanie tytułów doktorskich zdobytych w ten sposób nie sprawia problemów w żadnym z tych krajów; pytanie o podwójny dyplom w ramach tej wspaniałej współpracy nigdy nie padło.

Nie procedury biurokratyczne – te istnieją niestety także w środowisku akademickim – lecz naukowa wartość i jakość, wzajemny respekt i poważanie dla siebie oraz następnych generacji fizyków, były i są w moim mniemaniu podstawą współpracy, opierającej się na zaufaniu i przyjaźni ponad granicami.

Opierając się na tej podstawie stworzyliście Panowie międzynarodową konferencję mezonową, która od roku 1991 co dwa lata odbywa się w Krakowie. W ten sposób owoce polsko – niemieckiej współpracy prezentowane są na forum międzynarodowym. Jednocześnie jest to bardzo istotna okazja dla młodych naukowców wychowanych w tej współpracy do zaprezentowania się na międzynarodowej niwie.

Również współpraca międzynarodowa potrzebuje wzorców, własnej praktyki i doświadczeń. Pan, Panie Profesorze Jarczyk i Pan, Panie Profesorze Strzałkowski, wypracowaliście to doświadczenie i przekazujecie je dalszym pokoleniom jako wzorcowy przykład.

Niezmordowana, wieloletnia Panów działalność, nie pozostała w ukryciu. Przyczyniliście się wielce do współpracy polsko – niemieckiej. Dlatego też Prezydent Federalny Rau odznaczył Panów Krzyżem Zasługi 1, Klasy Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec.

Jest dla mnie wielkim zaszczytem móc wręczyć Panom ten order.